کایل دگوزمان
13 نوامبر 2022
بسیاری از فیلمنامه نویسان به دلیل دیالوگ های شوخ و جذابشان تحسین شده اند. با این حال، مهارتی که بسیار نادیده گرفته شده است، توانایی ترکیب موثر دستورات صحنه و دیالوگ ها است. بیائید نگاهی به نحوه نگارش دستورات صحنه در فیلمنامه بیندازیم و این که چرا استفاده از دستورات صحنه در فیلمنامه و در لابلای دیالوگ ها قادر است به بهبود سکانس صحنه کمک کند.
گنجاندن دستور صحنه در سکانس های دارای دیالوگ به دلایل مختلف، به هیچ وجه فکر بدی نیست (جلوتر به آنها خواهیم پرداخت). بنابراین اجازه دهید درباره نحوه صحیح نگارش دستور صحنه صحبت کنیم. ابتدا به دو روش رایج برای نوشتن دستورات صحنه در سکانسهای دارای دیالوگ در یک فیلمنامه نگاهی می اندازیم
پرانتز
اولین راه برای وارد کردن دستور صحنه به یک فیلمنامه استفاده از پرانتز است. توجه به این نکته حائز اهمیت است که کنش هایی که در داخل پرانتز توضیح داده می شوند، کارهایی بسیار کوتاه یا بسیار ظریف مانند لبخند زدن، لگد زدن یا خندیدن هستند. نمونه کامل آن را می توان در فیلمنامه شوالیه تاریکی – یکی از بهترین فیلم های کریستوفر نولان – یافت. نگاه کنیم به صحنه بازجویی فیلم که کنش های کوچکی نظیر لبخند زدن، خندیدن، بیرون انداختن دندان و اشاره جوکر، در داخل پرانتز ذکر شده اند. کنش های بزرگتر اقدامات بزرگتر، از تکنیک بعدی یعنی خطوط کنش توصیف می شوند.
خطوط کنش
خطوط کنش که به آن دستورات کنش نیز گفته می شود، به شما امکان می دهد دستورات صحنه ای طولانی تری را در میان یک صحنه دارای دیالوگ توصیف کنید. این شیوه معمولا زمانی مورد استفاده قرار می گیرد که بخشهای بزرگتر کنش، دنبالههای دیالوگ ها را از یکدیگر جدا می سازند. ما می توانیم نمونه این شیوه را در صحنه آغازین فیلمنامه کمدی و اکشن ددپول ببینیم.
مجددا توجه کنید که چگونه دستورات صحنه به منظور توصیف اقدامات دقیقتر و خاصتر که در میان دیالوگ ها رخ میدهند، مورد استفاده قرار می گیرند. بدین ترتیب، دستورات کنش به شکلی مناسب در میان دیالوگ ها قرار می گیرند. بیائید نگاهی به صحنه پایانی فیلم ددپول بیندازیم تا ببینیم دستورات صحنه ای کوچک در یک سکانس دارای دیالوگ چگونه اجرا می شوند.
این صحنه از ددپول، نمونه کاملی از چگونگی استفاده از دستورات صحنه است. مهم نیست که این دستورات صحنه ای تا چه حد بزرگ یا ظریف باشند؛ اما می توانند یک صحنه دارای دیالوگ های ساده را بهتر سازند. بسیاری از فیلمنامه نویسان حرفه ای، بر این باورند که ترکیب دستورات صحنه با دیالوگ، ایده بسیار خوبی است. چرا این طور است؟
قطع گفت وگو با دستور صحنه
خطوط کنش در صحنه های دارای دیالوگ مانند صحنه مبارزه، به چگونگی “کنش” اشاره نمی کند. در عوض، کنش، نوعی فعالیت بدنی است که توسط یک شخصیت صورت می گیرد. گنجاندن دستور صحنه در سکانس های دارای دیالوگ میتواند صحنه را به دلایل متعدد بهتر کند.
1 – نمایش
دیالوگ، روشی بسیار کارآمد در یک فیلم محسوب می شود. با این حال، می تواند بسیار غیر طبیعی جلوه کند. استفاده از دستور صحنه در میان دیالوگ ها می تواند از عملکردهای تشریحی و منطقی برخوردار باشد.
2 – توسعه روابط
از دستور صحنه در سکانس های دارای دیالوگ می توان برای توصیف زبان بدن نیز استفاده کرد. نحوه حرکت و رفتار یک فرد درباره احساس او نسبت به شخصی که با او صحبت میکند، چیزهای زیادی را به نمایش می گذارد. این رویکرد، به ویژه هنگام نوشتن یک صحنه “دیدار عاشقانه و زیبا” بسیار خوب از آب درمی آید.
3 – ایجاد لحن و حس و حال
دستور صحنه روشی مؤثر برای ایجاد لحن فیلم یا حس و حال یک سکانس است. این موضوع به ویژه زمانی مفید خواهد بود که بخواهیم نوعی طنز را در یک سکانس بگنجانیم (پیش تر به فیلمنامه ددپول اشاره کردیم).
4 – پویایی طرح
صحنه های دارای دیالوگ به خودی خود می توانند به طرح داستانی بیفزایند؛ اما اغلب، زمانی که شخصیت ها در حال انجام کاری هستند، این اتفاق رخ می دهد. توصیف کاری که شخصیتها در حین صحبت کردن انجام میدهند به پویایی طرح کمک میکند.
حتی در صحنههای سنگین دارای دیالوگ مانند فیلمنامه شبکه اجتماعی نیز دستورات صحنه در میان دیالوگ ها گنجانده میشود تا طرح داستانی را به حرکت درآورد. در این صحنه، مارک و ادواردو در حال گفتگو هستند؛ در حالی که همزمان یک مسابقه کدنویسی برای کارآموزان احتمالی فیس بوک برگزار می شود.
منبع: استودیو بیندر
